Məktub yazma, ağ kağıza gülümsə,
Göndər mənə, biləcəyəm halını...
Hər gedişin qayıdışı ölümdü,
Yorulanda gözləyirəm yolunu.
Ağ şərfini saxlayıram hələ də,
Boynuna doladım hər xatirənin.
Yorğanı çək, bax, üşüyür ayağı,
Mənsiz yatammayan bir xatirənin...
Yuxunu söndür gəl, lap ölümsayaq,
Südü bitən ağrı bəlkə kiriyə...
İçimdə adını çəkmişdim bayaq,
Divarda şəkilin döndü geriyə...
Payız da bu gecə yorğun, əsəbi,
Sənli xatirələr gözümdən axır.
Səsinə inanmır saat əqrəbi,
Sənmi gəldin - deyə qapıya baxır.
***
Bir siqaret tüstüsündən asıram özümü,
Yıxılıram ovcumdan üzüaşağı...
Öpüb alnıma qoyuram ayaq izimi,
Mən - alın yazısını güllələyən
bir payız uşağı.
32 yaş...
Bütün pəncərələrdə öz işığını axtarır
kölgəm.
Gülər üzlü yanaqlar həm Vətənim,
həm ölkəm...
Bir təndir çörəyinin qoxusunda
dəfn edirəm ilk məhəbbətimin
qorxusunu.
Addımlayıb yaşayıram
baxışları axsaq bir ömrün yuxusunu.
Qəbrimə salam göndərirəm
yasəmən qoxusuyla,
Deyirəm, ağ bayrağımı
geyinib gələcəm,
Hələ ki təslim olmaq istəmirəm,
Bütün təbəssümümlə döyüşəcəyəm,
tanrıyla...
Hələlik, kamikadzem, hələlik 32 yaş.
Get, öldürmə,
Qəbrimə göndərdiyim
o biri yaşlarımla qucaqlaş...
***
Körpə qoyub getmişdim,
böyüdümü o ürək?
Aç qapını, gəlmişəm,
qapını döyür külək.
Gileylənmə ki, gülüm,
bəxtinin dişi düşüb.
Bir bax mənə: gözümün
gözünə işi düşüb...
Xatirən şam yandırır
hər yuxunun sonunda...
Son duanla görüşdüm,
gəlmişdi ağ donunda...
...Xatirəm də qocalıb,
itiribdi huşunu.
Göz yaşımdan asmışam,
sənin son baxışını.
Payız doğan günəşəm,
Gülüşüm də üşüdür.
Dodaqlarım çəlikli,
öpüşüm də üşüdür...
Körpə qoyub getmişdim,
böyüdümü o ürək?
Aç qapını, gəlmişəm,
qapını döyür külək.
***
Öpür şəhidlərin dəmir yumruğundan,
öpür azad olunan Vətən torpağı...
Beləcə söykəyir,
söykəyir küləyə kürəyini
Üçrəngli Bayrağım!
Göz yaşları dərir nəfəsini,
Düşmən tapdağının nəbzi dayanır.
Bir ovuc qanla
Torpaq sürmə çəkir gözünə,
Yanağını, dodağını boyayır,
Vətən toy paltarını geyir əyninə,
Torpaq and içir öz ruhuna!
Bütün qəbirlərin işığı yanır...
***
Yorulur qatar səsi
ayaq üstə durmaqdan,
yorulur
özü özünü oyadan saat zəngi...
Əqrəbləri diz çökür
bir fotonun önündə,
və hönkürür baxışında
lal notların dua rəngi...
Qəfil bir lampa
nişan alır özünü uzaqdan;
tapşırır canını
çəlikli göz yaşlarının əynində...
***
Vurulma göy üzündən hər gələnə.
Vurulma, ağ rənglərin qibləsinə.
Kim bilir, uşaq, kim bilir,
bəlkə də Tanrının gülləsidi
bütün qar dənəcikləri?!
Kim bilir, uşaq, kim bilir,
bəlkə həmin güllələr
atılıb göy üzündən
yorğan olur,
yorğan olur bütün qaranlıqlara?!
Bəlkə də güllələyir
bütün qara rəngləri, ...kim bilir?!
Vurulma inanmadıqlarına,
İnandığın yerdən vurarlar bütün dualarını...
Vurulma, axşamüstüdü,
Qucaqla, qucaqla
gözlərindən hönkürdüyün
dilsiz itin dualarını...
...Amma vurulma!
***
Üşüdər gözlərini
uzaq bir pəncərədə hönkürən işıq.
Üşüdər - əynindəki tabut kimi...
Bir an titrədər kürəyini
yiyəsiz skamyaların soyuqluğu.
Tellərinə əl gəzdirər
quru söyüdün budağı.
Söykənərsən göz yaşına
fikirlərin qarışıq;
Unutdurar özünü
xatirələrdən sıçrayan
qəlpələrin çoxluğu.
Keçmişin atdığı mərmilər,
Qəfil isidər gözlərini...
Bir də baxarsan ki,
nəbzi vurmur ayaq izinin...
...Və
diz çöküb başdaşında
yoxluğun soyuqluğu.
***
Əllərim dil açır gecənin
içindən keçən tənha işığa.
Yalvarır o işığın kölgəsiz addımlarına ki,
öz doğum günündə güllələməsin
yanaqlarına əsir düşən payızı.
Əllərimin səsi eşidilmir bu gecə də,
çıxıb gedir o tənha işıq,
çıxıb gedir
payızın sonuncu doğum gününə sarı.
...Və günəşin dirijorluğunda
yıxılır bütün küləklər
Ay işığının boynundan asılan
edam kötüklərinə tərəf...
O an dili tutulur ovuclarımın,
unudur gecə işıqlarına söykənən
bütün and yerlərini.
Silinir,
silinir əllərimin yaddaşından
bütün müqəddəslər...
Tural Turan